Liber Tertius · Text of the first edition, 1687 · pp. 401–405
Liber Tertius: Hypotheses
Book III: the Hypotheses (later “Rules” and “Phenomena”)
Latin complete · annotation forthcoming
Headnote
Book III, On the System of the World, applies the mathematics to the real sky. Its opening paragraph tells the reader that it is enough to read the Definitions, the Laws and the first three sections of Book I before coming here, a path this edition follows. Newton also says he first wrote this book "in a popular method" and then recast it as propositions, so that only those who had mastered the principles would argue about it. Then come nine Hypotheses. In the second edition they were split up. I and II became the first two Rules of Reasoning. III, that any body can be transformed into any other, was dropped. IV stayed a hypothesis: the centre of the world system is at rest. V–IX became the Phenomena: Kepler’s laws for Jupiter’s moons, the planets and the Moon, backed by tables of observations.
De Mundi Systemate
LIBER TERTIUS
In Libris præcedentibus principia Philosophiæ tradidi, non tamen Philosophica sed Mathematica tantum, ex quibus videlicet in rebus Philosophicis disputari possit. Hæc sunt motuum & virium leges & conditiones, quæ ad Philosophiam maximè spectant. Eadem tamen, ne sterilia videantur, illustravi Scholiis quibusdam Philosophicis, ea tractans quæ generalia sunt, & in quibus Philosophia maximè fundari videtur, uti corporum densitatem & resistentiam, spatia corporibus vacua, motumque Lucis & Sonorum. Superest ut ex iisdem principiis doceamus constitutionem Systematis Mundani. De hoc argumento composueram Librum tertium methodo populari, ut à pluribus legeretur. Sed quibus Principia posita satis intellecta non fuerint, ij vim consequentiarum minimè percipient, neque præjudicia deponent quibus à multis retro annis insueverunt: & propterea ne res in disputationes trahatur, summam libri illius transtuli in Propositiones, more Mathematico, ut ab iis solis legantur qui principia prius evolverint. Veruntamen quoniam Propositiones ibi quam plurimæ occurrant, quæ Lectoribus etiam Mathematicè doctis moram nimiam injicere possint, author esse nolo ut quisquam eas omnes evolvat; suffecerit siquis Definitiones, Leges motuum & sectiones tres priores Libri primi sedulò legat, dein transeat ad hunc Librum de Mundi Systemate, & reliquas Librorum priorum Propositiones hic citatas pro lubitu consulat. 402
HYPOTHESES.
Hypoth. I. Causas rerum naturalium non plures admitti debere, quàm quæ & vera sint & earum Phænomenis explicandis sufficiunt.
Natura enim simplex est & rerum causis superfluis non luxuriat.
Hypoth. II. Ideoque effectuum naturalium ejusdem generis eædem sunt causæ.
Uti respirationis in Homine & in Bestia; descensus lapidum in Europa & in America; Lucis in Igne culinari & in Sole; reflexionis lucis in Terra & in Planetis.
Hypoth. III. Corpus omne in alterius cujuscunque generis corpus transformari posse, & qualitatum gradus omnes intermedios sucessivè induere.
Hypoth. IV. Centrum Systematis Mundani quiescere.
Hoc ab omnibus concessum est, dum aliqui Terram alii Solem in centro quiescere contendat.
Hypoth. V. Planetas circumjoviales, radiis ad centrum Jovis ductis, areas describere temporibus proportionales, eorumque tempora periodica esse in ratione sesquialtera distantiarum ab ipsius centro.
Constat ex observationibus Astronomicis. Orbes horum Planetarum non differunt sensibiliter à circulis Jovi concentricis, & motus eorum in his circulis uniformes deprehenduntur. Tempora verò periodica esse in sesquialtera semidiametrorum orbium consentiunt Astronomici: & Flamstedius, qui omnia Micrometro & per Eclipses Satellitum accuratius definivit, literis ad me datis, quinetiam numeris suis mecum communicatis, significavit rationem illam sesquialteram tam accuratè obtinere, quàm sit possibile sensu deprehendere. Id quòd ex Tabula sequente manifestum est. 403
Satellitum tempora periodica.
1d. 18h. 28′3/5. 3d. 13h. 17′9/10. 7d. 3h. 59′3/5. 16d. 18h. 5′1/5.
Distantiæ Satellitum à centro Jovis.
|
Ex Observationibus |
1. |
2 |
3 |
4 |
||
|
Cassini |
5. |
8. |
13. |
23. |
|
Semidiam. |
|
Borelli |
5⅔. |
8⅔. |
14. |
24⅔. |
||
|
Tounlei per Micromet. |
5,51. |
8,78. |
13,47. |
24,72. |
||
|
Flamstedii per Microm. |
5,31. |
8,85. |
13,98. |
24,23. |
||
|
Flamst. per Eclips. Satel. |
5,578. |
8,876. |
14,159. |
24,903. |
||
|
Ex temporibus periodicis. |
5,578. |
8,878. |
14,168. |
24,968. |
||
Hypoth. VI. Planetas quinque primarios Mercurium, Venerem, Martem, Jovem & Saturnum Orbibus suis Solem cingere.
Mercurium & Venerem circa Solem revolvi ex eorum phasibus lunaribus demonstratur. Plenâ facie lucentes ultra Solem siti sunt, dimidiatâ è regione Solis, falcatâ cis Solem; per discum ejus ad modum macularum nonnunquam transeuntes. Ex Martis quoque plena facie prope Solis conjunctionem, & gibbosa in quadraturis, certum est quod is Solem ambit. De Jove etiam & Saturno idem ex eorum phasibus semper plenis demonstratur.
Hypoth. VII. Planetarum quinque primariorum, & (vel Solis circa Terram vel) Terræ circa Solem tempora periodica esse in ratione sesquialtera mediocrium distantiarum à Sole.
Hæc à Keplero inventa ratio in confesso est apud omnes. Eadem utique sunt tempora periodica, eædemq; orbium dimensiones, sive Planetæ circa Terram, sive iidem circa Solem revolvantur. Ac de mensura quidem temporum periodicorum convenit inter Astronomos universos. Magnitudines autem Orbium Keplerus & Bullialdus omnium diligentissimè ex Observationibus determinaverunt: & distantiæ mediocres, quæ temporibus periodicis respondent, non 404differunt sensibiliter à distantiis quas illi invenerunt, suntque inter ipsas ut plurimum intermediæ; uti in Tabula sequente videre licet.
Planetarum ac Telluris Distantiæ mediocres à Sole.
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Secundum Keplerum |
951000. |
519650. |
152350. |
100000. |
72400. |
38806. |
|
Secundum Bullialdum |
954198. |
522520. |
152350. |
100000. |
72398. |
38585. |
|
Secundum tempora periodica |
953806. |
520116. |
152399. |
100000. |
72333. |
38710. |
De distantiis Mercurii & Veneris à Sole disputandi non est locus, cum hæ per eorum Elongationes à Sole determinentur. De distantiis etiam superiorum Planetarum à Sole tollitur omnis disputatio per Eclipses Satellitum Jovis. Etenim per Eclipses illas determinatur positio umbræ quam Jupiter projicit, & eo nomine habetur Jovis longitudo Heliocentrica. Ex longitudinibus autem Heliocentrica & Geocentrica inter se collatis determinatur distantia Jovis.
Hypoth. VIII. Planetas primarios radiis ad Terram ductis areas describere temporibus minimè proportionales; at radiis ad Solem ductis areas temporibus proportionales percurrere.
Nam respectu terræ nunc progrediuntur, nunc stationarii sunt, nunc etiam regrediuntur: At Solis respectu semper progrediuntur, idque propemodum uniformi cum motu, sed paulo celerius tamen in Periheliis ac tardius in Apheliis, sic ut arearum æquabilis sit descriptio. Propositio est Astronomis notissima, & in Jove apprimè demonstratur per Eclipses Satellitum, quibus Eclipsibus Heliocentricas Planetæ hujus longitudines & distantias à Sole determinari diximus.
Hypoth. IX. Lunam radio ad centrum terræ ducto aream tempori proportionalem describere.
Patet ex Lunæ motu apparente cum ipsius diametro apparente collato. Perturbatur autem motus Lunaris aliquantulum à vi Solis, sed errorum insensibiles minutias Physicis in hisce Hypothesibus negligo. 405